Ministranci

Czterech chłopaków w komżach, kamera schowana tam, gdzie dorośli nie spodziewają się żadnego świadka, i parafia, która z bezpiecznego tła zamienia się w miejsce małych śledztw. „Ministranci” Piotra Domalewskiego zaglądają do świata nastolatków kręcących się między zakrystią, szkolnym podwórkiem i domami, w których każdy niesie własny ciężar. Filip Grabowski, Gustaw zwany Guccim, Kurczak i Mały Kurczak służą do mszy, ale nie zamierzają wyłącznie potakiwać dorosłym. Kiedy odkrywają, że za pobożnymi gestami mogą kryć się bardzo ziemskie sprawy, zaczynają nagrywać, obserwować i składać z drobiazgów obraz rzeczywistości, której nikt nie chciałby zobaczyć na ekranie. Nie ma tu wygodnego podziału na niewinnych chłopców i zepsuty świat starszych. Jest raczej dorastanie w miejscu, gdzie sumienie, lojalność i potrzeba sprawiedliwości mieszają się z dziecięcą brawurą. Kościelny porządek, rodzinne napięcia i koleżeńskie przysięgi tworzą opowieść o tym, jak szybko młody człowiek potrafi zrozumieć, że prawda bywa cięższa niż wszystkie niedzielne kazania. Ten dziecięcy punkt widzenia daje historii nerw i pewną przewrotność. Chłopcy nie mają jeszcze języka dorosłych debat, ale mają instynkt, telefon, poczucie krzywdy i odwagę, która nie zawsze pyta o konsekwencje. Bez kaznodziejskiej miny, za to z napięciem właściwym odkrywaniu cudzych sekretów.