Kolejny film o Boracie

Po latach przymusowego milczenia Borat Sagdiyev dostaje od władz Kazachstanu zadanie, które ma naprawić jego fatalną reputację i poprawić relacje z Ameryką. Wyrusza więc z kolejną misją dyplomatyczną, chociaż słowo „dyplomacja” brzmi przy nim wyjątkowo ryzykownie. Plan zakłada dostarczenie prezentu wysoko postawionym politykom, lecz szybko rozpada się przez obecność Tutar, nastoletniej córki reportera, która ukrywa się w transporcie i zaczyna domagać się własnego miejsca w tej wyprawie. Ojciec traktuje ją początkowo jak kłopotliwy bagaż, ona zaś stopniowo odkrywa, że świat poza rodzinną wioską nie musi wyglądać tak, jak jej wmawiano. Podróż przez Stany Zjednoczone prowadzi bohaterów przez kolejne absurdalne spotkania, fałszywe uprzejmości, polityczne obsesje i pandemiczny niepokój. Satyryczna forma udaje dokument, ale rdzeń historii opiera się na relacji ojca i córki, która wymyka się spod jego kontroli. Im bardziej Borat próbuje zrealizować państwowe polecenie, tym mocniej Tutar zaczyna przejmować własną narrację. Ich wyprawa coraz mniej przypomina oficjalną misję, a coraz bardziej serię bolesnych lekcji o władzy, wstydzie, wolności i rodzinnych przyzwyczajeniach. Szyderstwo bywa ostre, ale fabularnie najwięcej zmienia moment, w którym dziewczyna przestaje być dodatkiem do cudzej kompromitacji. Dzięki temu groteskowa podróż dostaje wyraźny kierunek emocjonalny.