Hostel

Paxton i Josh podróżują po Europie tak, jak wielu młodych Amerykanów w kinie grozy podróżuje przed katastrofą: z przekonaniem, że świat jest wielkim placem zabaw, a ryzyko najwyżej ozdobą wspomnień. Towarzyszy im Oli, poznany po drodze imprezowicz, a trasa wiedzie przez hostele, kluby, przypadkowe znajomości i obietnice przygód, które dobrze brzmią przy piwie. Kiedy nieznajomy podsuwa im opowieść o słowackim miejscu pełnym pięknych kobiet i tanich rozkoszy, brzmi to jak zaproszenie stworzone dokładnie dla ludzi, którzy mylą pożądanie z odwagą. Początkowo wszystko układa się zgodnie z fantazją: dziewczyny, zabawa, nocne miasto, poczucie, że trafili do sekretu znanego tylko wybranym. Potem znajomi zaczynają znikać, a wakacyjna beztroska pęka tak gwałtownie, że pod spodem widać coś dużo bardziej zorganizowanego niż przypadkowe niebezpieczeństwo. Za fasadą taniej turystyki działa Klub Elitarnego Polowania, miejsce, gdzie bogaci ludzie kupują możliwość torturowania innych. Film jest brutalny, ale jego najmocniejszy pomysł nie polega wyłącznie na krwi. Chodzi o lęk, że człowiek może zostać potraktowany jak towar w obcym kraju, bez języka, bez pomocy i bez znaczenia. Paxton i Josh przyjechali konsumować cudzy świat, a odkrywają świat, który konsumuje ich. W tym odwróceniu kryje się cała okrutna ironia tej historii.