Dzwonnik z Notre Dame

Quasimodo żyje wysoko w katedrze Notre Dame, między dzwonami, kamiennymi gargulcami i cieniem Frolla, który wychował go bardziej jak wstydliwy sekret niż człowieka. Paryż rozciąga się pod nim jak obietnica, ale dla dzwonnika pozostaje światem oglądanym z góry, z ukrycia, przez szczeliny i marzenia. Frollo powtarza mu, że ludzie są okrutni, że jego twarz wzbudzi tylko strach, że bezpiecznie jest zostać w wieży. Oczywiście najgorsze więzienia bywają zbudowane nie z krat, lecz z cudzych słów powtarzanych przez lata. Podczas Święta Błaznów Quasimodo schodzi między ludzi i poznaje Esmeraldę, odważną tancerkę, która jako jedna z nielicznych patrzy na niego bez pogardy. Wokół pojawiają się także Febus i Klopin, a Paryż staje się miejscem konfliktu między litością, pożądaniem władzy, strachem przed obcym i potrzebą wolności. Film opowiada o dzwonniku, ale naprawdę mówi o spojrzeniu: o tym, kto komu nadaje wartość, kto kogo nazywa potworem i jak łatwo święte mury mogą stać się osłoną dla bardzo nieświętej pychy.