Zygfryd

Nad Renem legenda o wielkim bohaterze wygląda znacznie mniej dostojnie, gdy zajrzeć za jej złote obramowanie. Zygfryd, zwany przez bliskich Ziggim, nie wyrasta w blasku królewskich komnat, lecz zostaje wyłowiony z rzeki przez kowala Mimego i wychowany z dala od świata, który później będzie chciał widzieć w nim półboga. Chłopak ma dobre serce, sporo odwagi i jeszcze więcej talentu do wpadania w sytuacje, których sam do końca nie rozumie. Wokół niego krążą jednak sprawy znacznie większe niż zwykłe wiejskie zamieszanie: skarb Nibelungów, smocza legenda, królewskie ambicje i ludzie gotowi uwierzyć w każdą opowieść, jeśli tylko pachnie ona chwałą. Gdy Zygfryd rusza przed siebie, dawne podania zaczynają przybierać formę przewrotnej komedii, w której patos miesza się z rubasznym humorem. Rycerstwo, miłość i przeznaczenie nie tracą tu znaczenia, ale zostają potraktowane z przymrużeniem oka, jakby ktoś postanowił opowiedzieć heroiczny mit po kilku kuflach zbyt mocnego trunku. Przy okazji pod powierzchnią żartu zostaje czytelny sam mechanizm tworzenia legend: im więcej świadków, skarbów i dworskich interesów, tym mniej miejsca dla zwykłego chłopaka, który chciałby po prostu zrozumieć, kim naprawdę jest i komu może zaufać.