Za wszelką cenę

Maggie Fitzgerald nie przychodzi do sali treningowej po modną przemianę, ładną historię o ambicji ani chwilową ucieczkę od zwykłego życia. Przychodzi, bo boks jest dla niej ostatnią rzeczą, która może nadać sens codzienności zbudowanej z biedy, upokorzeń i pracy bez przyszłości. Ma ponad trzydzieści lat, żadnego zaplecza i upór tak wielki, że nawet odmowa brzmi dla niej tylko jak chwilowa przeszkoda. Frankie Dunn, stary trener i właściciel sali, nie chce jej prowadzić. Jest zamknięty, zgorzkniały, ostrożny wobec więzi i przekonany, że kobieta w tym wieku nie powinna zaczynać kariery na ringu. Maggie wraca jednak dzień po dniu, ćwiczy, słucha, walczy o uwagę. Obok nich jest Eddie „Scrap-Iron” Dupris, dawny bokser, który widzi więcej, niż mówi, i rozumie samotność obojga. Z czasem relacja Maggie i Frankiego staje się czymś mocniejszym niż układ zawodniczki z trenerem. On uczy ją boksu, ona zmusza go, by jeszcze raz zaryzykował uczucie odpowiedzialności za drugiego człowieka. Film zaczyna się jak opowieść sportowa o drodze na szczyt, ale pod spodem od początku prowadzi do pytań znacznie cięższych niż wynik walki. Chodzi o godność, prawo do marzenia, cenę bliskości i granice decyzji, których nikt nie chce podejmować. Ring jest tu miejscem awansu, lecz także miejscem, gdzie ciało, los i miłość wystawiają ludzi na próbę bez litości.