Wakacje Jasia Fasoli

Jaś Fasola wygrywa w loterii parafialnej wakacje na południu Francji, kamerę wideo i odrobinę pieniędzy. Dla kogoś innego byłby to prosty zestaw do spokojnego wypoczynku. W jego rękach staje się zapowiedzią serii katastrof, w których przypadek, nieporozumienie i zupełny brak wyczucia czasu pracują z niezwykłą konsekwencją. Jaś rusza pociągiem w stronę Cannes, marząc o słońcu, plaży i beztroskim odpoczynku. Już po drodze komplikuje życie sobie i innym, a kiedy przez niego ojciec zostaje rozdzielony z synem Stiepanem, zwykła podróż zamienia się w misję odstawienia chłopca do rodziny. Problem w tym, że Jaś Fasola pomaga dokładnie tak, jak wszystko robi: bez słów, bez planu i z miną człowieka, który dopiero po fakcie orientuje się, że wywołał międzynarodowe zamieszanie. Na trasie pojawia się Sabine, młoda aktorka jadąca do Cannes, a prywatne nagrania Jasia zaczynają żyć własnym życiem. Film ma w sobie prostotę kina niemal niemego, bo największe żarty rodzą się z gestu, spojrzenia, źle zrozumianej sytuacji i przedmiotów użytych w sposób, którego producent nie przewidział. Wakacje, które miały być odpoczynkiem, stają się serią ucieczek, pomyłek i małych cudów niezdarności. Jaś nie zdobywa Francji sprytem ani elegancją. Przechodzi przez nią jak chodząca awaria, ale dziwnie trudno mu nie kibicować.