Jaś Fasola: Nadciąga totalny kataklizm

Jaś Fasola pracuje w londyńskiej National Gallery, choć słowo „pracuje” należy w jego przypadku traktować z dużą ostrożnością. Jest raczej człowiekiem, którego instytucja nie potrafi się pozbyć, więc próbuje wysłać go jak najdalej, kiedy tylko nadarza się okazja. Tą okazją staje się wyjazd do Stanów Zjednoczonych. Do kalifornijskiej galerii ma wrócić słynny obraz Jamesa Whistlera, „Matka Whistlera”, zakupiony dzięki hojności amerykańskiego filantropa. Potrzebny jest brytyjski ekspert, a przez serię nieporozumień i biurokratycznej bezradności ekspertem zostaje właśnie Jaś. Amerykanie witają go jak wybitnego znawcę sztuki, podczas gdy on pozostaje sobą: człowiekiem o twarzy wiecznie zdziwionej, ruchach katastrofy i talencie do psucia rzeczy, których absolutnie nie wolno psuć. Zamieszkuje u Davida Langleya i jego rodziny, wprowadzając do ich domu chaos porównywalny z klęską żywiołową. Prawdziwy dramat zaczyna się, gdy cenny obraz zostaje przez Jasia uszkodzony. Film korzysta z prostoty komedii fizycznej: spojrzeń, gestów, paniki, milczenia i przedmiotów użytych w najgorszy możliwy sposób. Jaś Fasola nie jest złoczyńcą ani nawet świadomym sabotażystą. To raczej chodzące zaburzenie porządku, które zderza się z amerykańską powagą, muzealnym prestiżem i rodzinnym spokojem. Im bardziej próbuje naprawić sytuację, tym większy kataklizm nadciąga.