Johnny English

Johnny English nie jest najlepszym agentem brytyjskiego wywiadu. Na początku właściwie trudno powiedzieć, czy jest agentem w pełnym tego słowa znaczeniu, czy raczej urzędnikiem marzącym o wielkiej misji, eleganckich gadżetach i spojrzeniu człowieka, który ratuje kraj przed katastrofą. Los ma jednak osobliwe poczucie humoru. Gdy najlepsi agenci giną, a Klejnoty Koronne zostają skradzione, właśnie English trafia do akcji. Wspiera go Angus Bough, znacznie rozsądniejszy pomocnik, bez którego cała operacja mogłaby skończyć się jeszcze szybciej i jeszcze bardziej żenująco. Trop prowadzi do Pascala Sauvage’a, francuskiego milionera o wielkich ambicjach i planie przejęcia brytyjskiego tronu. W sprawę wplątuje się również Lorna Campbell, tajemnicza kobieta, która wie więcej, niż z początku pokazuje. Film opowiada o ratowaniu kraju, ale największą przyjemność daje obserwowanie, jak Johnny próbuje wejść w rolę superszpiega, choć rzeczywistość co chwilę brutalnie poprawia mu kołnierzyk. Jest niezdarny, przesadnie pewny siebie i katastrofalnie pompatyczny. A jednak właśnie dzięki temu staje się kimś, komu kibicuje się wbrew wszelkim dowodom zdrowego rozsądku.