Udając gliniarzy

Los Angeles potrafi być bezlitosne dla ludzi, którzy dawno mieli ruszyć z miejsca, a wciąż kręcą się wokół tych samych porażek. Justin Miller i Ryan O’Malley znają to aż za dobrze. Jeden próbuje odnaleźć się w pracy przy grach wideo, drugi żyje wspomnieniem sportowej szansy, która już nie wróci. Gdy przez pomyłkę trafiają na imprezę w policyjnych mundurach, nagle dostają od miasta coś, czego wcześniej im brakowało: respekt, zainteresowanie i poczucie, że ktoś wreszcie bierze ich poważnie. Z niewinnego wygłupu szybko robi się jednak przedstawienie, którego niełatwo przerwać. Fałszywe odznaki otwierają drzwi, ale za nimi czekają prawdziwi przestępcy, prawdziwe narkotyki i ludzie, którzy nie mają ochoty bawić się w udawanie. Dwaj przyjaciele, dotąd mistrzowie uciekania od odpowiedzialności, zostają wciągnięci w sprawę znacznie większą niż ich nocna zabawa. Mundur, który miał być żartem, zaczyna wymagać decyzji, odwagi i tego, by w końcu przestać tylko grać kogoś lepszego. W tej komedii ważny jest właśnie moment, w którym wygłup zaczyna żyć własnym życiem. Justin i Ryan coraz mocniej czują, że przypadkowo dostali nie tylko cudzą władzę, ale też cudze ryzyko, a każdy kolejny blef może zakończyć się dużo gorzej niż kompromitacją.