To już jest koniec

Impreza w domu znanego aktora w Los Angeles zaczyna się tak, jak mogłaby zaczynać się każda zbyt głośna noc ludzi przekonanych, że świat jest od tego, by dostarczać im anegdot. Są znajomi, używki, żarty, popisywanie się statusem i ta szczególna odmiana celebryckiej pewności siebie, w której nawet niezręczność da się sprzedać jako zabawę. Potem nadchodzi apokalipsa. Nie metaforyczna, nie moralna, nie taka po kilku drinkach, tylko prawdziwa: ziemia pęka, ludzie znikają, miasto płonie, a ci, którzy jeszcze chwilę wcześniej przejmowali się tym, kto jak wygląda na tle innych, zostają zamknięci w domu z malejącymi zapasami i rosnącą paniką. Grupa przyjaciół grających przerysowane wersje samych siebie musi nagle zrozumieć, że koniec świata nie robi wyjątków dla popularnych twarzy. Film bawi się bardzo prostym, ale skutecznym odwróceniem: ludzie przyzwyczajeni do kamer zostają wystawieni na próbę, której nie da się zagadać autopromocją. Z czasem śmieszność zaczyna brać się nie tylko z demonów, pożarów i absurdalnych sytuacji, ale z tego, jak szybko przyjaźń pęka, gdy w lodówce zostaje coraz mniej jedzenia. Pod warstwą wulgarnej komedii jest tu satyra na ego, próżność i męską niedojrzałość. Apokalipsa okazuje się bezlitosnym rachunkiem sumienia. Jeśli świat naprawdę się kończy, nie wystarczy być zabawnym, znanym i lubianym. Trzeba jeszcze mieć w sobie choć odrobinę bezinteresowności, a to dla bohaterów bywa trudniejsze niż spotkanie z potworem.