Teksańska masakra piłą mechaniczną

Kilka młodych osób rusza przez upalny Teksas, żeby sprawdzić rodzinne okolice po doniesieniach o profanacji grobów. Niby zwykła podróż, trochę niepokoju, trochę ciekawości, trochę tego amerykańskiego przekonania, że droga zawsze gdzieś prowadzi. Prowadzi, owszem, tylko niekoniecznie tam, gdzie chciałoby się trafić. Gdy grupa dociera w pobliże starego domu, krajobraz zaczyna wyglądać jak coś chorego: wysuszona ziemia, opuszczone miejsca, dziwni ludzie i atmosfera, w której nawet cisza wydaje się spocona. Nie ma tu eleganckiego gotyku, zamków, świec i arystokratycznych potworów. Jest brud, mięso, hałas, benzyna, rozkład i rodzina, z którą naprawdę nie warto siadać do kolacji. Sally i jej towarzysze stopniowo odkrywają, że trafili w przestrzeń rządzoną przez przemoc tak dziką, jakby cywilizacja nigdy się tu nie przyjęła. Najbardziej przeraża właśnie prostota tej sytuacji. Nikt nie wygłasza wielkich manifestów. Nikt nie potrzebuje nadnaturalnych mocy. Wystarczy dom na uboczu, kilku oprawców i świat, który nie słyszy krzyku.