Szkoła rocka

Dewey Finn jest człowiekiem, który wierzy w rocka z taką powagą, jak inni wierzą w stabilną pracę, kredyt i rozsądne buty. Problem w tym, że jego zespół No Vacancy wyrzuca go za brak dyscypliny, długie solówki i ego większe niż scena, na której gra. Bez pieniędzy, z długami i mieszkaniem u przyjaciela, Dewey podszywa się pod Neda Schneebly’ego i przyjmuje zastępstwo w elitarnej szkole podstawowej. Powinien uczyć dzieci zgodnie z programem, dbać o porządek i udawać odpowiedzialnego dorosłego. Zamiast tego odkrywa, że uczniowie mają ogromny muzyczny potencjał, tylko został on schowany pod warstwą reguł, ocen i grzecznych oczekiwań. Dewey tworzy z klasą zespół, przygotowuje ich do konkursu kapel i po swojemu uczy, że muzyka może być buntem, radością oraz sposobem mówienia własnym głosem. Oczywiście robi to przez oszustwo, więc cała inspirująca historia stoi na bardzo kruchych nogach. Film działa dlatego, że pod komediowym chaosem naprawdę czuć miłość do muzyki i dziecięcego talentu. Dewey jest niedojrzały, egoistyczny i kompletnie nie nadaje się na wzór pedagogiczny, a jednak potrafi zobaczyć w uczniach coś, czego nie widzą eleganckie mury szkoły. Dzieci nie stają się jego narzędziem, przynajmniej nie na długo. Zaczynają grać dla siebie, odzyskują pewność i odkrywają, że dyscyplina nie musi zabijać radości, jeśli prowadzi do wspólnego hałasu z sensem.