Kopciuszek: Bucik na miarę

Tessa jedzie z macochą Divine i przyrodnimi siostrami na przesłuchania do wielkiego muzycznego widowiska, ale nie jako kandydatka do głównej roli. Ma nosić walizki, pilnować drobiazgów i być pod ręką, gdy ktoś z rodziny czegoś zażąda. Marzy o występach, lecz wie, że wprost nie dostanie zgody ani czasu. Pomaga jej przypadek, trochę odwagi i nowy wizerunek, który pozwala wejść na casting bez rozpoznania. W przebraniu Bella Snow dziewczyna może zaśpiewać, zatańczyć i przez chwilę nie być tą cichą osobą stojącą z boku. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy sukces wymaga dalszego udawania. Reed West, gwiazda przygotowywanego spektaklu, zaczyna interesować się Bellą, nie wiedząc, że zna Tessę z zupełnie innej strony. Każde kolejne spotkanie grozi ujawnieniem prawdy, a Divine pilnuje, by jej własne córki nie straciły szansy na blask reflektorów. Kopciuszkowy motyw działa tu przez scenę, kostiumy i casting, gdzie pantofelek zastępuje talent, którego nie da się długo ukrywać. Im sprawniej Tessa porusza się między dwiema wersjami siebie, tym mocniej rozumie, że przebranie otworzyło drzwi, ale nie może za nią śpiewać. Sceniczna iluzja daje jej odwagę, lecz coraz bardziej komplikuje rozmowy z ludźmi, którzy polubili maskę, zanim poznali osobę.