Świt żywych trupów

Ana wraca po nocnej zmianie w szpitalu do domu i jeszcze przez moment żyje w świecie, który ma znajome kształty: ulica, łóżko, mąż, poranek, zwyczajność. Potem wszystko rozpada się gwałtownie, bez ostrzeżenia i bez czasu na zrozumienie. Umarli powstają, atakują żywych, a miasto zmienia się w przestrzeń panicznej ucieczki. Ana spotyka innych ocalałych, między innymi policjanta Kennetha, i razem z nimi trafia do centrum handlowego. To miejsce wydaje się idealnym schronieniem, bo ma zapasy, zamknięte wejścia, szerokie korytarze i całą tę konsumpcyjną obietnicę, że jeśli czegoś potrzebujesz, znajdziesz to na półce. Tyle że za drzwiami gromadzą się zombie, a w środku szybko wychodzi na jaw, że ocaleni też potrafią być zagrożeniem dla samych siebie. Film opowiada o apokalipsie zombie, ale jego napięcie nie bierze się tylko z kolejnych ataków. Centrum handlowe staje się dziwną arką ostatnich przyzwyczajeń, miejscem, gdzie ludzie próbują zachować normalność między sklepami, witrynami i ruchomymi schodami, choć świat za szybą już dawno przestał udawać, że da się go naprawić.