Siedem dusz

Ben Thomas pojawia się w życiu obcych ludzi z niepokojącą uprzejmością człowieka, który wie więcej, niż mówi. Urzędowe rozmowy, pozornie przypadkowe wizyty i pytania zadawane bez wyjaśnienia układają się w plan, którego sens długo pozostaje poza zasięgiem. W centrum „Siedmiu dusz” Gabriele Muccino stoi mężczyzna noszący w sobie winę tak ciężką, że zwykłe przeprosiny nie mają dla niego żadnej wartości. Interesują go konkretni ludzie: Emily Posa z chorym sercem, niewidomy Ezra Turner, brat Ben, kilka osób zepchniętych przez los w miejsca, gdzie pomoc nie przychodzi na czas. Im bliżej ich poznaje, tym bardziej widać, że jego działania nie są dobroczynnością rozumianą jako ładny gest. To rachunek, spowiedź bez konfesjonału i próba zapłaty za tragedię, której nie da się cofnąć. Film układa historię z niedopowiedzeń, dlatego każdy szczegół ma znaczenie: telefon, dokument, meduza, spojrzenie zawieszone odrobinę za długo. Za dramatem jednostkowej winy kryje się pytanie brutalnie proste: czy człowiek może rozporządzić własnym życiem tak, by ocalić cudze. Dlatego „Siedem dusz” długo bardziej przypomina układankę niż klasyczny dramat. Dopiero z czasem widać, że Ben nie szuka przebaczenia u świata, tylko próbuje zostawić po sobie matematycznie precyzyjny ślad dobra.