Rodzina od zaraz

Pete i Ellie są małżeństwem, które zaczyna rozważać adopcję trochę z ciekawości, trochę z potrzeby, może też z tego dziwnego dorosłego impulsu, że w życiu powinien pojawić się ktoś jeszcze. Początkowo wyobrażają sobie zapewne wzruszającą historię, kilka trudności, dużo miłości i rodzinne zdjęcia, na których wszyscy uśmiechają się od razu we właściwą stronę. Rzeczywistość, jak to rzeczywistość, ma jednak mniej cierpliwości do ładnych wizji. Para poznaje nastoletnią Lizzy oraz jej młodsze rodzeństwo, Juana i Litę, i nagle zamiast jednego dziecka w domu pojawia się cała trójka z własnymi ranami, przyzwyczajeniami, lękami i sposobami sprawdzania, czy dorośli naprawdę zostaną. Pete i Ellie muszą uczyć się rodzicielstwa bez okresu próbnego, bez instrukcji obsługi i bez gwarancji, że dobre chęci wystarczą. Film opowiada o adopcji z humorem, ale nie udaje, że stworzenie rodziny polega na kilku ciepłych gestach. To raczej mozolne budowanie zaufania, przez kłótnie, porażki, niezręczności i te drobne chwile, kiedy ktoś po raz pierwszy zaczyna wierzyć, że dom może być czymś więcej niż miejscem tymczasowym.