Portret kobiety w ogniu

Bretania drugiej połowy XVIII wieku, odcięta wyspa i młoda malarka, która przybywa tam z zadaniem wymagającym więcej sprytu niż rzemiosła. Marianne ma stworzyć portret Heloizy, przeznaczony dla przyszłego męża, lecz modelka nie chce pozować, bo obraz oznacza zgodę na małżeństwo układane bez jej pragnień. Oficjalnie Marianne ma być towarzyszką spacerów, nie artystką pracującą na zlecenie. Dlatego obserwuje Heloizę ukradkiem: zapamiętuje linię twarzy, ruch dłoni, spojrzenie rzucane ku morzu, napięcie ukryte w milczeniu. Z tej wymuszonej bliskości rodzi się relacja, która stopniowo odbiera portretowi charakter zwykłego zamówienia. Każde spojrzenie zaczyna znaczyć więcej, niż powinno, a obraz staje się zapisem spotkania dwóch kobiet uwięzionych w świecie cudzych decyzji. Obok nich istnieje jeszcze domowa codzienność, służąca Sophie, zamknięte pokoje, płótno i ogień, który wraca nie tylko jako widok, lecz także jako znak pamięci. Film Céline Sciammy prowadzi historię przez ciszę, światło, gest i pamięć, nie przez pośpiech zdarzeń. W centrum zostaje pytanie, czy można naprawdę zobaczyć drugą osobę, kiedy od początku wiadomo, że czas wspólnej wolności jest boleśnie ograniczony. Im dłużej trwa praca nad portretem, tym trudniej oddzielić spojrzenie artystki od spojrzenia zakochanej kobiety i obowiązek od pragnienia.