Ostatnie lato

Paryski dom Anne i Pierre’a sprawia wrażenie miejsca urządzonego przez ludzi, którzy wiedzą, czego chcą od życia. Ona jest cenioną prawniczką, on mężem, z którym wychowuje dwie córki, a codzienność układa się w porządek wygodny, dojrzały i społecznie bezpieczny. Ten spokój zaczyna pękać, gdy w rodzinie pojawia się Théo, siedemnastoletni syn Pierre’a z poprzedniego małżeństwa. Chłopak wnosi pod dach napięcie, którego nikt nie potrafi nazwać bez naruszenia granic, a Anne coraz wyraźniej wikła się w relację niszczącą wszystko, co dotąd stanowiło fundament jej pozycji i prywatnego świata. W centrum historii Catherine Breillat nie ma łatwej sensacji, lecz chłodna obserwacja pragnienia, władzy, kłamstwa i konsekwencji wyboru, który nie daje się oddzielić od odpowiedzialności. Z pozoru stabilna rodzina staje się przestrzenią narastającego niepokoju, gdzie każde milczenie działa jak oskarżenie, a każde wyjaśnienie może zabrzmieć jak kolejna próba ucieczki. Im dłużej trwa ta sytuacja, tym mocniej prywatny sekret przestaje być tylko sekretem, a zaczyna podważać wszystkie role, w których Anne dotąd czuła się bezpiecznie. „Ostatnie lato” przygląda się momentowi, w którym dorosłość przestaje być gwarancją rozsądku. Dzięki temu dramat rozgrywa się nie w krzyku, lecz w pęknięciach codzienności, gdzie porządek salonu coraz słabiej przykrywa moralny chaos.