Ostatni konsjerż

Lucius Glantz od ponad trzydziestu lat opiekuje się wiedeńskim hotelem, traktując jego korytarze, sale i zaplecze jak własny dom. Zna przyzwyczajenia stałych gości, kontroluje pracę personelu i reaguje na najmniejszą zmianę w codziennym rytmie budynku. Uporządkowane życie rozpada się, gdy hotel zostaje sprzedany argentyńskiemu deweloperowi planującemu rozbiórkę oraz całkowite przekształcenie tego miejsca. Dla nowych właścicieli nieruchomość jest projektem inwestycyjnym, dla Luciusa pozostaje światem budowanym przez większą część jego dorosłego życia. Konsjerż nie przyjmuje decyzji do wiadomości i rozpoczyna nierówną walkę o ocalenie budynku. Pomagają mu córka oraz garstka lojalnych pracowników, choć nie wszyscy wierzą, że można zatrzymać proces sprzedaży. Bohater obserwuje przedstawicieli inwestora, zbiera informacje, śledzi spotkania i układa kolejne plany opóźniające przejęcie hotelu. Jego działania łączą upór, improwizowane szpiegostwo oraz rosnącą podejrzliwość wobec ludzi pojawiających się w holu. Każde przesunięte spotkanie i zdobyty dokument daje mu chwilową przewagę, lecz jednocześnie pogarsza relacje z osobami próbującymi przygotować się na zamknięcie. Córka widzi, że walka o budynek staje się dla ojca walką o własną tożsamość. Granica między obroną domu a obsesją staje się coraz mniej wyraźna. Lucius musi zmierzyć się z możliwością, że świat, któremu poświęcił życie, znika niezależnie od jego wysiłków.