Ojciec

Anthony mieszka w Londynie i jest człowiekiem, który bardzo nie chce oddać kontroli nad własnym życiem. Ma mieszkanie, przyzwyczajenia, własny rytm dnia i przekonanie, że inni przesadzają, martwią się niepotrzebnie albo próbują mu coś odebrać. Jego córka Anne widzi jednak coraz wyraźniej, że ojciec gubi się w rzeczywistości, myli ludzi, podejrzewa opiekunki, zapomina fakty i za chwilę może nie poradzić sobie sam. Najbardziej przejmujące jest tu nie samo starzenie się, bo kino wiele razy o nim opowiadało, lecz sposób, w jaki świat zaczyna przesuwać się pod nogami bohatera. Twarze wydają się obce, mieszkanie nagle nie jest pewne, rozmowy powracają inaczej, czas przestaje trzymać się jednego porządku. Widz nie patrzy na chorobę z bezpiecznej odległości, tylko zostaje wrzucony w jej środek, razem z Anthonym. To opowieść o demencji bez łatwego pocieszenia i bez ozdobników. O córce, która kocha, ale jest zmęczona. O ojcu, który walczy, choć nie zawsze wie z czym. I o pamięci, która kiedy znika, zabiera człowiekowi nie tylko przeszłość, ale także poczucie, że jeszcze stoi we własnym domu.