Na rauszu

Martin jest nauczycielem historii, mężem, ojcem i człowiekiem, z którego powoli wycieka energia. Lekcje prowadzi bez ognia, uczniowie patrzą na niego z rosnącym znużeniem, w domu też jakby nikt już nie czekał na niego z prawdziwym zainteresowaniem. Razem z trzema kolegami ze szkoły — Nikolajem, Tommym i Peterem — wpada na pomysł przetestowania teorii, według której człowiek rodzi się z niedoborem alkoholu we krwi i dopiero niewielka dawka przywraca mu odwagę, swobodę oraz chęć do życia. Brzmi jak żart opowiedziany za długo przy kolacji, ale panowie traktują eksperyment z zaskakującą powagą. Początkowo wszystko zdaje się działać: lekcje nabierają życia, rozmowy są łatwiejsze, światło jakby jaśniejsze, a Martin przypomina sobie, że potrafi być kimś więcej niż własnym zmęczeniem. Tyle że alkohol, jak każda obietnica szybkiego odrodzenia, bardzo łatwo przechodzi od narzędzia do władzy nad człowiekiem. Film opowiada o kryzysie wieku średniego, męskiej przyjaźni i tęsknocie za utraconą lekkością, ale nie udaje, że rausz rozwiązuje problemy. Raczej pyta, dlaczego tak wielu dorosłych potrzebuje go, by poczuć się przez chwilę żywymi.