Mój przyjaciel szpieg - Wieczne miasto

JJ miał być już trochę spokojniejszy, bardziej domowy, mniej wybuchowy, krótko mówiąc: miał przestać żyć tak, jakby każdy dzień wymagał planu ewakuacji i zapasowego magazynka. Pracuje za biurkiem w CIA, próbuje odnaleźć się w roli opiekuna dorastającej Sophie i z coraz większym zdziwieniem odkrywa, że nastolatka bywa trudniejszym przeciwnikiem niż niejeden zawodowy terrorysta. Kiedy dziewczyna wyjeżdża z chórem szkolnym do Włoch, JJ zostaje opiekunem wycieczki. Brzmi niewinnie, nawet pocztówkowo: Wenecja, Rzym, młodzież, zabytki, trochę śpiewu i dużo rodzicielskiego napięcia. Oczywiście bardzo szybko okazuje się, że w tym świecie nawet wyjazd szkolny może zahaczyć o spisek z bronią nuklearną, porwanym Collinem, zagrożeniem dla Watykanu i pościgiem przez włoskie miasta. Sophie nie jest już małą dziewczynką, którą można po prostu zasłonić własnymi plecami, a JJ musi zrozumieć, że troska nie zawsze oznacza kontrolę. Film opowiada o szpiegowskiej awanturze, ale pod spodem zostawia całkiem zwyczajną sprawę: jak nie zgubić bliskości, kiedy dziecko zaczyna dorastać szybciej, niż dorosły potrafi się z tym pogodzić.