Mój przyjaciel szpieg

JJ jest agentem CIA, byłym żołnierzem sił specjalnych i człowiekiem, który pewnie lepiej radzi sobie z pościgiem, bronią oraz tajną operacją niż ze zwyczajną rozmową przy stole. Po zawodowej wpadce dostaje misję obserwowania rodziny w Chicago. Sprawa ma być dyskretna, spokojna i możliwie bezproblemowa, czyli dokładnie taka, jakiej w kinie długo utrzymać się nie da. Dziewięcioletnia Sophie szybko odkrywa, że w mieszkaniu dzieje się coś podejrzanego, nagrywa agentów i zamiast spanikować, zaczyna negocjować. W zamian za milczenie chce lekcji szpiegowskiego fachu. I tak twardy, mrukliwy JJ trafia pod komendę dziecka, które może nie zna procedur CIA, ale za to ma bezczelność, inteligencję i wyczucie sytuacji. Ich układ początkowo wygląda jak kompromitacja dla zawodowca, potem zaś powoli zamienia się w relację, której żadna instrukcja operacyjna nie przewidziała. Film opowiada o akcji i komediowym zderzeniu charakterów, ale najciekawsze jest tu to, jak człowiek wyszkolony do kontroli wszystkiego musi przyznać, że dziewczynka z sąsiedztwa potrafi rozbroić go skuteczniej niż przeciwnik.