Młoda i piękna

Isabelle ma siedemnaście lat, pochodzi z zamożnej paryskiej rodziny i przez całe dorastanie była obserwatorką własnego życia. Wakacyjny pierwszy raz z młodym Niemcem nie przynosi jej oczekiwanego przeżycia — jest zimny, mechaniczny, rozczarowujący. Po powrocie do Paryża Isabelle zaczyna prowadzić podwójne życie: w dzień jest zwykłą uczennicą, wieczorami spotyka się z zamożnymi mężczyznami jako luksusowa prostytutka. Nie potrzebuje pieniędzy — jej rodzice są zamożni. Nie szuka bliskości — zachowuje emocjonalny dystans do każdego spotkania. François Ozon obserwuje swoją bohaterkę przez cztery pory roku bez oceniania i bez jasnych odpowiedzi — nie wyjaśnia jej motywacji, nie serwuje moralizatorskiej puenty. Film stawia pytanie o tożsamość, ciało i autonomię, pozostawiając odpowiedź wyłącznie widzowi.