Milcząca przyjaciółka

W starym ogrodzie botanicznym Uniwersytetu w Marburgu rośnie miłorząb pamiętający kilka pokoleń studentów i badaczy. Jego obecność łączy trzy historie rozgrywające się w 1908, 1972 oraz 2020 roku. Grete należy do pierwszych kobiet dopuszczonych do studiów na uczelni. Próbuje prowadzić badania w środowisku, które nadal traktuje jej ambicje jak naruszenie ustalonego porządku. Kilkadziesiąt lat później wycofany Hannes opiekuje się pelargonią i stopniowo zaczyna dostrzegać w roślinie coś więcej niż laboratoryjny obiekt. Podczas pandemii neurolog Tony zostaje niemal sam w kampusie. Spotkanie z botanikiem Alice kieruje jego uwagę ku pytaniom o pamięć, komunikację i świadomość roślin. Każdy z bohaterów szuka języka pozwalającego opisać relację między człowiekiem a organizmem, który nie odpowiada w znany sposób. Ich badania splatają się z samotnością, potrzebą bliskości oraz ograniczeniami nauki w danej epoce. Miłorząb obserwuje zmieniające się teorie, obyczaje i ludzi, sam pozostając częścią eksperymentów. Oddzielone dziesięcioleciami postacie dochodzą do podobnego wniosku: zrozumienie natury wymaga cierpliwości oraz gotowości do uznania zjawisk, których nie da się szybko zmierzyć ani podporządkować ludzkim oczekiwaniom. W każdej epoce akademickie reguły określają, jakie pytania uchodzą za poważne, a jakie są odrzucane jako fantazja. Bohaterowie ryzykują pozycję, relacje i poczucie bezpieczeństwa, gdy zaczynają ufać własnym obserwacjom.