Lektor

Berlin, koniec lat pięćdziesiątych. Piętnastoletni Michael Berg choruje na ulicy, a pomaga mu Hanna Schmitz, kobieta dużo starsza, zamknięta w sobie i pozornie bardzo pewna własnych granic. Z przypadkowego spotkania rodzi się relacja, która dla chłopaka staje się pierwszym wtajemniczeniem w bliskość, wstyd, pragnienie i zależność od drugiej osoby. Hanna zaprasza go do swojego mieszkania, a między nimi powstaje osobliwy rytuał: Michael czyta jej książki, ona słucha, jakby literatura otwierała miejsce, do którego sama nie potrafi wejść. Potem znika bez wyjaśnień, zostawiając po sobie pustkę, której chłopak nie umie nazwać. Po latach Michael, już jako student prawa, spotyka ją na sali sądowej. Hanna jest oskarżona o zbrodnie popełnione w czasie wojny jako strażniczka obozowa. To, co kiedyś wydawało się tajemnicą prywatną, zostaje skonfrontowane z historią, winą i odpowiedzialnością większą niż jedno wspomnienie. Film nie pozwala wygodnie uciec ani w romans, ani w prosty akt oskarżenia. Michael musi zmierzyć się z faktem, że osoba, która ukształtowała jego młodość, nosi przeszłość niemożliwą do usprawiedliwienia. Hanna z kolei pozostaje postacią trudną, nieprzejrzystą, jakby jej milczenie było jednocześnie obroną i kolejnym przewinieniem. „Lektor” opowiada o pamięci, która nie chce zachowywać się porządnie: miesza czułość z odrazą, intymność z historią i pytanie o miłość z pytaniem o winę.