Kod nieśmiertelności

Kapitan Colter Stevens budzi się w pędzącym pociągu i od razu wie tylko jedno: coś jest bardzo nie tak. Nie rozpoznaje kobiety siedzącej naprzeciwko, nie zna twarzy odbijającej się w szybie i nie rozumie, dlaczego wszyscy traktują go jak kogoś innego. Kilka minut później dochodzi do eksplozji. Potem Colter znów się budzi, znowu w tym samym wagonie, w tym samym ciele i z tą samą katastrofą czekającą na końcu krótkiego odcinka czasu. Dowiaduje się, że bierze udział w wojskowym programie pozwalającym odtwarzać ostatnie osiem minut życia zmarłego pasażera. Jego zadanie brzmi prosto tylko na papierze: odnaleźć zamachowca, zanim kolejna bomba zniszczy Chicago. Problem w tym, że każda powtórka wciąga go głębiej w cudze życie, w rozmowę z Christiną Warren i w pytanie, czy misja naprawdę dotyczy wyłącznie powstrzymania terrorysty. Film działa jak thriller oparty na zegarku, który uparcie wraca do punktu wyjścia, ale najciekawszy pozostaje wtedy, gdy Colter zaczyna domagać się prawdy o sobie. Wojskowa procedura chce widzieć w nim narzędzie, fragment eksperymentu, głos wykonujący rozkazy. On jednak z każdą kolejną próbą coraz mocniej czuje, że nawet w pożyczonych ośmiu minutach człowiek może zawalczyć nie tylko o innych, ale też o własną godność.