102 dalmatyńczyki

Cruella de Mon wychodzi z więzienia jako kobieta podobno odmieniona. Po terapii behawioralnej kocha psy, brzydzi się futrami i deklaruje chęć naprawy dawnych win, co brzmi pięknie, może nawet budująco, gdyby nie fakt, że mówimy o Cruelli de Mon. Kuratorka Chloe Simon patrzy na tę przemianę z ostrożnością, ale z czasem zaczyna wierzyć, że była wielka miłośniczka cętek naprawdę zostawiła obsesję za sobą. Obok pojawia się Kevin Shepherd, prowadzący schronisko dla zwierząt, oraz Jean Pierre Le Pelt, projektant mody, przy którym dawne słabości Cruelli zyskują bardzo niebezpieczne towarzystwo. Wystarczy jeden impuls, by miłość do dalmatyńczyków znów zaczęła przypominać nie czułość, lecz plan uszycia czegoś koszmarnego. Film opowiada o kolejnej pogoni za psami, ale pod familijną awanturą kryje się zabawna i dość gorzka obserwacja: nie każda poprawa jest trwała, zwłaszcza jeśli zło tylko czekało na odpowiedni bodziec. Szczeniaki, Chloe i Kevin muszą więc zmierzyć się z kobietą, która chciała wyglądać na naprawioną, a w środku nadal słyszała szelest futra.