Wyspa umarłych

Tasmania po katastrofie nie wygląda jak pocztówka z końca świata. Bardziej jak miejsce, w którym żałoba dostała ciało i zaczęła powoli wracać drogą przez las. Ava szuka zaginionego męża po wojskowym eksperymencie, którego skutki wymknęły się poza język raportów i komunikatów. Martwi powstają, lecz nie zawsze zachowują się jak zwykłe potwory z opowieści o apokalipsie. Czasem przypominają ludzi, którzy nie zdążyli domknąć własnych spraw. „Wyspa umarłych” prowadzi więc horror przez teren smutku, winy i nadziei tak uporczywej, że aż niebezpiecznej. Daisy Ridley wciela się w kobietę, która nie może pogodzić się z pustką po mężu, ale każdy krok w głąb zniszczonego krajobrazu pokazuje jej inną cenę takiej determinacji. Zak Hilditch osadza historię w kinie przetrwania, lecz ważna pozostaje nie tylko ucieczka przed zagrożeniem. Tu trzeba patrzeć na twarze tych, którzy odeszli, i zdecydować, czy powrót naprawdę oznacza ocalenie. Czasem najtrudniej pochować właśnie nadzieję, bo ona najdłużej udaje, że jest czymś więcej niż kolejnym głosem dobiegającym z ciemności. Dzięki temu opowieść o umarłych nie zamyka się w strachu przed atakiem. Bardziej boli świadomość, że nawet po końcu ktoś może czegoś od nas chcieć.