Wij

Jonathan Green rusza na wschód Europy z narzędziami kartografa i przekonaniem, że świat da się opisać, zmierzyć, nanieść na mapę i uporządkować rozumem. XVIII-wieczna wyprawa szybko jednak wyprowadza go poza bezpieczne granice naukowej ciekawości. Po drodze słyszy opowieść o Chomie Brutusie, człowieku zmuszonym do nocnego czuwania przy trumnie zmarłej córki możnowładcy, oraz o śmierci, w której trudno oddzielić przesąd od grozy. Gdy Green przemierza Transylwanię i Karpaty, trafia do odciętej od świata wioski ukrytej wśród lasów. Mieszkańcy żyją tam w cieniu dawnych lęków, podejrzeń i legend, które dla przybysza z Zachodu brzmią jak zabobon, lecz z każdą godziną zaczynają przybierać coraz bardziej realny kształt. Zamiast spokojnego badania nieznanych ziem pojawia się labirynt sekretów, religijnych obaw i zjawisk, których nie da się łatwo wytłumaczyć. Rozsądek kartografa zderza się z miejscem, gdzie mapa nie obejmuje tego, czego ludzie boją się najbardziej. W tle pobrzmiewa echo prozy Mikołaja Gogola, lecz film rozwija ją w stronę widowiska pełnego tajemnicy, ludowych wierzeń i nieufności wobec obcego. Green coraz częściej musi wybierać między tym, co zapisze w notatniku, a tym, czego wolałby nigdy nie zobaczyć. Naprawdę blisko.