Sztuka Zrywania

Gary i Brooke zaczynają jak para, która ma za sobą lata wspólnego życia, wspólnych przyzwyczajeń i tego rodzaju zmęczenia, które nie przychodzi nagle, tylko odkłada się w drobiazgach. On pracuje jako przewodnik po Chicago, lubi prosty luz, kumpli i święty spokój po pracy. Ona prowadzi galerię, potrzebuje uwagi, partnerstwa i poczucia, że dom nie jest wyłącznie miejscem, gdzie ktoś siada na kanapie i czeka na obiad. Kłótnia, która mogłaby być jedną z wielu, kończy się rozstaniem. Problem w tym, że żadne z nich nie chce opuścić wspólnego mieszkania. Zamiast więc przeciąć sprawę szybko, zamieniają własny dom w pole małej, prywatnej wojny. Zaczynają się złośliwości, demonstracyjne randki, przeciąganie znajomych na swoją stronę i cała seria gestów, które mają udowodnić obojętność, choć z obojętnością mają niewiele wspólnego. Film najciekawiej działa wtedy, gdy pokazuje, że rozpad związku rzadko jest jednym wielkim wybuchem. Częściej to zbiór niespełnionych oczekiwań, źle usłyszanych próśb i dumy, która każe mówić ostrzej, niż naprawdę się czuje. Gary i Brooke nie są potworami, tylko ludźmi zranionymi własnym rozczarowaniem. Im bardziej próbują wygrać rozstanie, tym wyraźniej widać, że przegrali coś znacznie ważniejszego: umiejętność rozmowy, zanim miłość zamieniła się w rachunek krzywd.