Raid

Poranek w Dżakarcie zaczyna się dla Ramy jak zwykły dzień służby, choć już za chwilę zwyczajność zniknie za drzwiami ponurego wieżowca. Elitarna jednostka policji wchodzi do budynku należącego do bezwzględnego bossa narkotykowego Tamy Riyadiego. Plan zakłada szybki nalot, przejęcie kontroli nad piętrami i zatrzymanie człowieka, który uczynił z bloku twierdzę dla przestępców, zabójców i ludzi niemających dokąd uciec. Operacja rozsypuje się, gdy obecność policjantów zostaje ujawniona, a mieszkańcy budynku dostają jasny sygnał: kto zatrzyma intruzów, może liczyć na nagrodę. Oddział zostaje odcięty od wsparcia, zamknięty między korytarzami, mieszkaniami i klatkami schodowymi, na których każdy zakręt może oznaczać atak. Rama musi walczyć nie tylko o wykonanie rozkazu, ale przede wszystkim o przeżycie. Im wyżej prowadzi droga przez kolejne piętra, tym wyraźniej widać, że nalot był źle przygotowany, a w środku czeka więcej tajemnic, niż ktokolwiek z policjantów mógł przypuszczać. Siła tej historii tkwi w prostym, klaustrofobicznym układzie: z dołu na górę, przez zamkniętą przestrzeń, bez miejsca na spokojny oddech. Każde piętro ma własną pułapkę, a Rama stopniowo odkrywa, że prawdziwe zagrożenie nie zawsze stoi przed nim z maczetą w ręku. Bardzo szybko.