Prodigy. Opętany

Sarah od początku widzi w swoim synu kimś wyjątkowym. Miles rozwija się szybciej niż inne dzieci, mówi, rozumie i zapamiętuje z niepokojącą łatwością, a rodzice z dumą przyjmują kolejne sygnały jego niezwykłości. W końcu każdy chce wierzyć, że własne dziecko jest trochę cudowne. Tyle że z czasem cud zaczyna mieć ciemniejszy odcień. Chłopiec zachowuje się dziwnie, mówi rzeczy, których nie powinien wiedzieć, reaguje z chłodem zupełnie niepasującym do ośmiolatka. Sarah próbuje tłumaczyć to napięciem, rozwojem, może zaburzeniem, może czymś, co da się nazwać i oswoić. Im bardziej jednak Miles oddala się od zwykłego dziecięcego obrazu, tym mocniej matka czuje, że w jego wnętrzu działa coś obcego. Miłość rodzicielska staje się pułapką, bo jak chronić dziecko, jeśli jednocześnie trzeba chronić świat przed nim? Film opowiada o opętaniu, ale nie tylko jako horrorze z nadprzyrodzonym zagrożeniem. Najbardziej niepokojące jest tu pęknięcie w macierzyńskim instynkcie: Sarah chce ratować syna za wszelką cenę, choć coraz trudniej rozpoznać, ile z jej dziecka jeszcze w nim zostało.