Obiecująca. Młoda. Kobieta.

Cassie wygląda jak ktoś, kto utknął w pół kroku między dawnym życiem a czymś, czego nie sposób już nazwać normalnością. Kiedyś studiowała medycynę, miała przyszłość, pewnie nawet cały zestaw oczekiwań przyklejonych do określenia „obiecująca młoda kobieta”. Teraz pracuje w kawiarni, mieszka z rodzicami i nocami prowadzi podwójne życie, w którym udaje pijaną, bezbronną dziewczynę. Mężczyźni, którzy chcą wykorzystać sytuację, szybko przekonują się, że Cassie jest trzeźwa, świadoma i pamięta znacznie więcej, niż oni chcieliby pamiętać. Jej działania wyrastają z traumy po krzywdzie wyrządzonej Ninie, najlepszej przyjaciółce, oraz z gniewu na świat, który tak chętnie umie tłumaczyć sprawców, a ofiarom zaleca ciszę, czas i pogodzenie się z losem. Kiedy w życiu Cassie pojawia się Ryan, dawny znajomy ze studiów, przez chwilę wydaje się, że może istnieje jeszcze jakieś wyjście z tego zaklętego kręgu. Film opowiada o zemście, ale bardziej jeszcze o pamięci, winie i kulturze wygodnego odwracania wzroku. Tu pastelowe kolory nie łagodzą mroku, tylko sprawiają, że staje się jeszcze bardziej niepokojący.