Hokum

Stary irlandzki hotel powinien mieć skrzypiące podłogi, trochę wilgoci w ścianach i kilka opowieści dla turystów. Ohm Bauman, amerykański pisarz horrorów, przyjeżdża tam jednak nie po atrakcje, lecz po zamknięcie rodzinnej sprawy: jego rodzice spędzili w tym miejscu miesiąc miodowy, a on ma rozsypać ich prochy. Sceptycyzm szybko przestaje wystarczać, bo budynek zachowuje się tak, jakby pamiętał więcej, niż ktokolwiek chciałby ujawnić. Zniknięcie barmanki, zamknięty apartament dla nowożeńców i lokalne historie o celtyckiej wiedźmie układają się w zagadkę, której nie da się zbyć ironicznym komentarzem. Damian McCarthy prowadzi „Hokum” ścieżką gotyckiego horroru, gdzie przestrzeń pracuje na równi z bohaterami: korytarze, dzwonki, pokoje i odgłosy zza ściany tworzą własny porządek grozy. Adam Scott gra człowieka przyzwyczajonego do wymyślania strachu, lecz słabiej przygotowanego na chwilę, gdy strach zaczyna odpowiadać. Irlandia nie robi mu uprzejmości. Po prostu otwiera drzwi, za którymi rodzinne pożegnanie miesza się z lokalnym przekleństwem. A wtedy nawet zawodowy autor horrorów musi sprawdzić, czy jego wyobraźnia nie była dotąd zbyt skromna. Lokalna legenda nie zostaje tu grzecznie opowiedziana przy kominku; wpełza w szczeliny budynku, w rodzinne wspomnienia i w sen niespokojnego gościa.