Garfield

Garfield ma życie urządzone prawie doskonale, przynajmniej według własnych, kocich standardów. Je, śpi, komentuje świat z bezpiecznej pozycji domowego tyrana i jest głęboko przekonany, że Jon Arbuckle istnieje głównie po to, by dostarczać mu jedzenia oraz znosić jego humory. Ten porządek zostaje naruszony, gdy Jon odwiedza weterynarz Liz Wilson i wraca do domu z psem o imieniu Odie. Dla kogoś bardziej wielkodusznego byłby to nowy członek rodziny. Dla Garfielda to futrzany zamach stanu, hałaśliwy, śliniący się i podejrzanie uroczy. Kot szybko zaczyna planować, jak pozbyć się rywala, bo nie zamierza dzielić kanapy, uwagi Jona ani własnego poczucia wyższości. Sprawy wymykają się jednak spod kontroli, gdy Odie znika, a za jego porwaniem stoi człowiek chcący wykorzystać psa do telewizyjnej kariery. Garfield po raz pierwszy musi zrobić coś, co nie mieści się w jego codziennym programie lenistwa: ruszyć z domu i wziąć odpowiedzialność za kogoś innego. Film bawi się kontrastem między skrajnym egoizmem bohatera a sytuacją, która wymaga od niego odrobiny serca. Garfield pozostaje złośliwy, łakomy i przekonany o własnej wielkości, ale właśnie dlatego jego wyprawa po Odiego ma urok. Nie oglądamy nagłej przemiany w szlachetnego rycerza. Raczej kota, który bardzo niechętnie odkrywa, że nawet konkurent może stać się rodziną.