Garfield 2

Garfield nie planuje podboju Wielkiej Brytanii z powodów dynastycznych. Jak zwykle najchętniej zająłby się jedzeniem, spaniem i komentowaniem świata z bezpiecznej pozycji kogoś, kto uważa, że wszyscy istnieją głównie po to, by go karmić. Jon Arbuckle jedzie jednak do Londynu, bo chce oświadczyć się Liz Wilson, a Garfield razem z Odiem nie zamierza zostać grzecznie w hotelu dla zwierząt. W ten sposób trafiają za ocean, gdzie dochodzi do pomyłki godnej „Księcia i żebraka”. Garfield okazuje się łudząco podobny do kota o imieniu Książę, arystokratycznego dziedzica ogromnego zamku. Zamiana miejsc sprawia, że leniwy kot Jona zostaje nagle potraktowany jak pan posiadłości, z obsługą, ucztami i zwierzętami gotowymi słuchać jego poleceń. Brzmi jak raj, dopóki nie pojawia się lord Dargis, człowiek marzący o przejęciu majątku i pozbyciu się futrzastego właściciela. Film bawi się kontrastem między amerykańskim, bezczelnym Garfieldem a brytyjską elegancją, której on oczywiście nie zamierza rozumieć ani szanować. Najzabawniejsze jest to, że bohater kompletnie nieprzystosowany do odpowiedzialności musi nagle odegrać rolę władcy i pomóc mieszkańcom posiadłości. Garfield nadal pozostaje sobą: egoistyczny, łakomy, ironiczny i przekonany o własnej wielkości. Tyle że tym razem jego wielkość, choć przypadkowa, może naprawdę komuś uratować dom.