Za duży na bajki

Waldkowi Banasiowi świat mieści się przede wszystkim w monitorze, słuchawkach i e-sportowych planach, które brzmią dużo poważniej niż szkolne obowiązki czy talerz obiadu. Chłopak ma drużynę, przyjaciela Staszka, turniejowe ambicje i mamę Teresę, która próbuje chronić go przed wszystkim, co mogłoby okazać się zbyt ostre, zbyt ciężkie, zbyt dorosłe. Ten miękki kokon zaczyna pękać, gdy w domu pojawia się ciotka Mariola. Osoba z gatunku tych, które nie pytają, czy dziecko chce jeździć na rowerze, tylko każą mu wsiadać. Zmywanie, ruch, samodzielność, rozmowy prowadzone bez waty cukrowej – oto nowy regulamin. Waldek buntuje się, bo jak tu nie buntować się przeciwko komuś, kto wyciąga człowieka z bezpiecznej jaskini grania. Równolegle musi zmierzyć się z chorobą mamy, zmianami w drużynie i pierwszym zauroczeniem Delfiną. „Za duży na bajki” korzysta z języka familijnej przygody, żeby opowiedzieć o dojrzewaniu bez patosu. Dorosłość nie przychodzi tu w wielkim przemówieniu. Raczej w chwili, gdy trzeba zauważyć kogoś poza sobą. W tej historii komputer nie jest wrogiem, lecz wygodną kryjówką. Dopiero spotkanie z chorobą, przyjaźnią i pierwszą odpowiedzialnością pokazuje Waldkowi, że poza ekranem też istnieją zadania, których nie da się pominąć.