Wiedźmy

Chłopiec po rodzinnej tragedii trafia pod opiekę babci i przenosi się z nią do świata, w którym opowieści o wiedźmach nie są bajaniem starszej pani przy kuchennym stole, tylko ostrzeżeniem całkiem praktycznym. Babcia wie, że wiedźmy istnieją, nienawidzą dzieci i potrafią ukrywać się pod eleganckimi strojami, perukami oraz uśmiechami osób, którym człowiek bez namysłu ustąpiłby miejsca w hotelowej windzie. Żeby uciec przed zagrożeniem, bohaterowie wyjeżdżają do luksusowego hotelu. Jak to zwykle bywa w tego typu historiach, trafiają dokładnie tam, gdzie nie powinni: na zjazd wiedźm pod wodzą Wielkiej Wiedźmy. Jej plan jest prosty, obrzydliwy i bardzo konsekwentny — zamienić dzieci w myszy, pozbyć się ich po cichu i jeszcze udawać, że wszystko odbyło się w granicach dobrego wychowania. Chłopiec, babcia i mali sprzymierzeńcy muszą zmierzyć się z siłą znacznie większą od siebie. Film opowiada o strachu dziecięcym, ale też o odwadze, która wcale nie musi wyglądać okazale. Czasem jest mała, szybka, piszcząca i ukryta pod hotelowym stołem.