Kroniki Spiderwick

Rodzina Grace’ów przeprowadza się do starego domu Arthura Spiderwicka, a takie miejsca w opowieściach zwykle nie stoją puste bez powodu. Helen próbuje zacząć od nowa po rozpadzie małżeństwa, Mallory chce zachować resztki normalności, Simon szuka spokoju wśród swoich zwierząt, a Jared czuje się niezrozumiany i gotowy uwierzyć, że cały świat sprzysiągł się przeciwko niemu. Właśnie on znajduje tajemniczą księgę, przewodnik po niewidzialnym świecie pełnym stworzeń, które od dawna żyją tuż obok ludzi. Zakaz czytania brzmi oczywiście jak coś, co nastolatek potraktuje raczej jako zaproszenie. Otwarta księga sprowadza na rodzinę kłopoty, bo jej zawartość chce zdobyć Mulgarath, groźna istota gotowa wykorzystać wiedzę Spiderwicka do przejęcia władzy nad magicznym światem. Dom zmienia się z rodzinnego schronienia w oblężoną twierdzę, a rodzeństwo musi nauczyć się współpracować szybciej, niż pozwoliłaby na to zwykła domowa zgoda. Film działa dobrze jako baśń przygodowa, bo fantastyka wyrasta tu z bardzo codziennych emocji: gniewu dziecka, poczucia odrzucenia, zazdrości między rodzeństwem i lęku matki, która nie wie, jak posklejać rodzinę. Magiczne stworzenia są efektowne, ale najważniejsze okazuje się to, że Jared nie znajduje jedynie sekretnej księgi. Znajduje dowód, że czasem właśnie ten najbardziej niesłuchany członek rodziny pierwszy zauważa prawdziwe zagrożenie.