Ci, którzy życzą mi śmierci

Hannah Faber pracuje jako strażaczka spadochronowa w Montanie, ale największy ogień nosi w sobie. Nie potrafi uwolnić się od wspomnienia akcji, w której nie zdołała uratować ludzi uwięzionych przez płomienie. Została przy życiu, lecz poczucie winy zrobiło z niej kogoś zawieszonego między brawurą a autodestrukcją. Gdy trafia na Connora, chłopca uciekającego po tym, jak był świadkiem morderstwa, jej prywatny dramat zderza się z bardzo konkretnym zagrożeniem. Za nastolatkiem podążają dwaj bezwzględni zabójcy, Patrick i Jack, którzy nie mogą pozwolić, by chłopak przekazał komukolwiek to, co wie. Hannah staje się jego ostatnią szansą, choć sama nie ma pewności, czy potrafi jeszcze kogokolwiek ocalić. Wokół nich narasta pożar lasu, nie jako malownicze tło, lecz drugi przeciwnik, ślepy, głodny i nie do negocjowania. Film prowadzi bohaterów przez krajobraz, w którym człowiek ucieka jednocześnie przed ludźmi i żywiołem. Hannah musi zmierzyć się z tym, co zawiodło ją wcześniej, a Connor z brutalnym faktem, że dorośli nie zawsze zdążą naprawić świat przed dzieckiem. Najciekawsze jest tu połączenie thrillera z opowieścią o odkupieniu. Strażaczka nie zostaje bohaterką dlatego, że nagle zapomina o strachu. Przeciwnie, idzie dalej właśnie z tym strachem, jakby ogień dawał jej jeszcze jedną, straszliwie drogą szansę.